Program Preorientacji Zawodowej

w Przedszkolu w Puchaczowie

„Kim będę w przyszłości?”

“Wybierz sobie zawód, który lubisz,

a całe życie nie będziesz musiał pracować”

Konfucjusz

Autorki:

Halina Ostańska

Kamila Kondracka

Eliza Legieć

Puchaczów 2019

I. WSTĘP

Kim będziesz, gdy dorośniesz? Pytanie to często zadawane jest przez dorosłych młodemu pokoleniu. Jednak odpowiedziom na to i podobne pytania nie przypisujemy rangi decyzji ostatecznych. Preorientacja zawodowa w wieku przedszkolnym jest okresem przeddecyzyjnym w procesie wyboru zawodu, zawiera w sobie jedynie czynności przygotowawcze, które nie są związane z decyzją o wyborze zawodu. Pierwszym życzeniom zawodowym wyrażanym przez dzieci towarzyszą emocje, zaciekawienia, fascynacje. Okres przedszkolny, to czas wzmożonego zaciekawienia otaczającą rzeczywistością. Wybór zawodu nie jest aktem jednorazowej decyzji, lecz procesem progresywnie rozwijającym się, co oznacza ciąg decyzji w życiu człowieka (stad tak ważne jest włączenie działań o charakterze doradczym już na samym początku edukacji). Na co dzień dzieci z dużym zainteresowań obserwują pracę ludzi dorosłych, głównie rodziców, rodzeństwa i osób z najbliższego otoczenia. Poczynione spostrzeżenia niejednokrotnie odzwierciedlają w zabawach tematycznych. Pojawiają się zabawy: w sklep, w strażaka, policjanta, nauczyciela, lekarza. Początkowo w zabawach tematycznych młodsze dzieci poznają przede wszystkim aspekt czynnościowy danego zawodu. Natomiast wraz z wiekiem lepiej rozumieją istotę           i sens zajęć wykonywanych przez ludzi dorosłych. Również zaczynają dostrzegać społeczne znaczenie pracy i wzajemną współzależność między zawodami. Tak, więc zapoznawanie dzieci w przedszkolu z tematyką świata pracy wykonuje się głównie w formie zabaw zarówno indywidualnych jak i zespołowych. Tworzy się również kąciki tematyczne wprowadzające w świat zawodów. Wiedzę w tym temacie dzieci wyrażają także poprzez aktywność na zajęciach i bogatą twórczość artystyczną.
Przedszkole to miejsce, w którym nie tylko zapoznaje się dzieci z różnymi zawodami i wytworami pracy dorosłych, ale również uczy dzieci organizowania własnych działań. Doświadczanie konkretnych obowiązków przyczynia się do kształtowania u dzieci określonych warunków, umiejętności i postaw z pracą związanych. W poznaniu różnych zawodów niemałą rolę spełnia literatura dziecięca. Dobrze dobrana i przekazana książka budzi zawsze duże zainteresowanie dzieci, daje im możliwość przeżyć emocjonalnych, jest swoistego rodzaju zabawą odbywającą się w wyobraźni. W celu urozmaicenia form i metod pracy należy wykorzystywać możliwości tkwiące w najbliższym środowisku. Sprzyjać temu mogą spotkania dzieci z reprezentantami różnych zawodów w przedszkolu, a także wycieczki do ich miejsc pracy. Dzieci w ten sposób wzbogacają swoją wiedzę na temat zawodów, poznają efekty pracy, narzędzia, charakterystyczny ubiór, wzbogacają słownictwo, dostrzegają i szanują pracę ludzi z bliskiego otoczenia. Wszystkie formy pracy w zakresie preorientacji zawodowej, zarówno te opisane jak i te niewspomniane, dostarczają dzieciom ogólnych wiadomości, rozbudzają różnokierunkowe zainteresowania, sugerują podejmowanie różnych działań oraz przygotowują dzieci do podjęcia świadomego wyboru pracy zawodowej w przyszłości. „Wybierz sobie zawód, który lubisz, a całe życie nie będziesz musiał pracować”….

czytaj więcej

II. PODSTAWY PRAWNE

Prowadzenie działań związanych z preorientacją zawodową w przedszkolu reguluje m.in. ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, w której zapisano, że system oświaty zapewnia przygotowanie uczniów do wyboru zawodu i kierunku kształcenia. Szczegółowe regulacje wprowadza rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.

Program opracowano również w oparciu o Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2019 roku w sprawie doradztwa zawodowego.

III. ZAŁOŻENIA OGÓLNE PROGRAMU

Program opracowany został na rok szkolny 2019/2020. Zadania z zakresu preorientacji zawodowej realizuje nauczyciel wychowania przedszkolnego. Działania powinny być zaplanowane i systematyczne.

Program stanowi realizację jednolitej, uwzględniającej etapy rozwojowe uczestników koncepcji preorientacji zawodowej, rozumianej jako ogół działań o charakterze wychowawczym, podejmowanych przez nauczycieli z pomocą rodziców, ukierunkowanych na zbliżanie dzieci w wieku przedszkolnym do środowiska pracy.

Efektywne działania na rzecz kształtowania preorientacji zawodowej powinny uwzględniać zróżnicowanie zdolności i zainteresowania dzieci.

Zajęcia w ramach programu będą się odbywały raz w miesiącu zgodnie z harmonogramem. Treści zawarte w programie będą realizowane przez dobór odpowiednich metod i form pracy, które są oparte na różnorodnej działalności dziecka.

Na każdym etapie wychowania przedszkolnego realizowane są cele ze wszystkich czterech wskazanych obszarów:

  • poznawanie własnych zasobów;

  • świat zawodów i rynek pracy;

  • rynek edukacyjny i uczenie się przez całe życie;

  • planowanie własnego rozwoju i podejmowanie decyzji edukacyjno-zawodowych.

Określone w programie cele przewidziane są do realizacji:

  • podczas zajęć wychowania przedszkolnego (w ramach realizacji podstawy programowej);

  • podczas innych działań związanych z preorientacją zawodową realizowanych w przedszkolu i poza nim (np. konkursy, projekcje filmów edukacyjnych, spotkania z pasjonatami i przedstawicielami różnych zawodów, wycieczki do zakładów pracy: piekarnia, ośrodek zdrowia, apteka itp.).

IV. CEL OGÓLNY PREORIENTACJI ZAWODOWEJ

Celem preorientacji zawodowej jest wstępne zapoznanie dzieci z wybranymi zawodami najbliższymi ich otoczeniu, kształtowanie postawy pracy i motywacji do działania, pobudzanie i rozwijanie zainteresowań dzieci oraz stymulowanie ich pro-zawodowych marzeń.

V. TREŚCI PROGRAMOWE ORAZ CELE SZCZEGÓŁOWE – OSIĄGNIĘCIA DZIECI

W programie uwzględniono cztery obszary celów szczegółowych – jednolitych z obszarami wszystkich programów zestawu – które wyznaczają treści programowe orientacji zawodowej.

  1. Poznawanie własnych zasobów, m.in.: zainteresowań, zdolności i uzdolnień, mocnych i słabych stron jako potencjalnych obszarów do rozwoju, ograniczeń, kompetencji (wiedzy, umiejętności i postaw), wartości, predyspozycji zawodowych, stanu zdrowia.

  2. Świat zawodów i rynek pracy, m.in.: poznawanie zawodów, wyszukiwanie oraz przetwarzanie informacji o zawodach i rynku pracy, umiejętność poruszania się po nim, poszukiwanie i utrzymanie pracy.

  3. Rynek edukacyjny i uczenie się przez całe życie, m.in.: znajomość systemu edukacji i innych form uczenia się, wyszukiwanie oraz przetwarzanie informacji o formach i placówkach kształcenia, uczenie się przez całe życie.

  4. Planowanie własnego rozwoju i podejmowanie decyzji edukacyjno-zawodowych, m.in.: planowanie ścieżki edukacyjnej i zawodowej z przygotowaniem do zdobywania doświadczenia zawodowego oraz refleksji nad nim, podejmowanie i zmiany decyzji dotyczących edukacji i pracy, korzystanie z całożyciowego poradnictwa kariery.

    Cele szczegółowe programu

    Kończąc wychowanie przedszkolne i rozpoczynając naukę w szkole, w obszarach:

    1. POZNAWANIE WŁASNYCH ZASOBÓW – dziecko:

    1.1 określa, co lubi robić;

    1.2 podaje przykłady różnych zainteresowań;

    1.3 określa, co robi dobrze;

    1.4 podejmuje działania i opisuje, co z nich wyniknęło dla niego i dla innych.

    2. ŚWIAT ZAWODÓW I RYNEK PRACY – dziecko:

    2.1 odgrywa różne role zawodowe w zabawie;

    2.2 podaje nazwy zawodów wykonywanych przez osoby w jego najbliższym otoczeniu i te, które wzbudziły jego zainteresowanie oraz identyfi kuje i opisuje czynności zawodowe wykonywane przez te osoby;

    2.3 opisuje różne funkcje pracy wykonywanej przez człowieka na wybranych przykładach; 2.4 wskazuje zawody zaangażowane w powstawanie produktów codziennego użytku oraz w zdarzenia, w których uczestniczy (zakupy, koncert, poczta…);

    2.5 wskazuje związki pomiędzy zainteresowaniami a pracą zawodową na wybranym przez siebie przykładzie;

    2.6 podejmuje próby posługiwania się przyborami i narzędziami zgodnie z ich przeznaczeniem oraz w sposób twórczy i niekonwencjonalny;

    2.7 opowiada o sobie w grupie rówieśniczej.

    3. RYNEK EDUKACYJNY I UCZENIE SIĘ PRZEZ CAŁE ŻYCIE – dziecko:

    3.1 nazywa etapy edukacji (bez konieczności zachowania kolejności chronologicznej);

    3.2 nazywa czynności, których lubi się uczyć.

    4. PLANOWANIE WŁASNEGO ROZWOJU I PODEJMOWANIE DECYZJI EDUKACYJNO-ZAWODOWYCH – dziecko:

4.1 opowiada, kim chciałoby zostać;

         4.2 na miarę swoich możliwości planuje własne działania (lub działania grupy) poprzez wskazanie pojedynczych czynności i zadań

         niezbędnych do realizacji celu;

       4.3 podejmuje próby decydowania w ważnych dla niego sprawach (indywidualnie i w ramach grupy).

VI. WARUNKI I SPOSOBY REALIZACJI PROGRAMU

Już w wieku przedszkolnym bardzo ważne jest zapoznanie dziecka z występowaniem różnorodnych zawodów. Dzięki temu przedszkolak pobudza swoją wyobraźnię oraz wzbogaca wiedzę, a także poszerza własne zainteresowania. Skąd miałby wiedzieć kim chcę zostać w przyszłości, skoro nie słyszał jeszcze o istniejących zawodach. Przeciętny człowiek zapamiętuje 5% tego, co usłyszy, 15% tego co zobaczy, i aż 80% tego, co wykona osobiście. Dlatego, tak ważne jest stworzenie warunków do samodzielnego poznania i doświadczania, poprzez wycieczki, spotkania z przedstawicielami zawodów, możliwość obejrzenia stanowisk pracy, dotknięcie przyborów niezbędnych w pracy konkretnego specjalisty. Dzieci poznają świat wszystkimi zmysłami i łatwiej im zapamiętać to, czego doświadczają, co można obejrzeć, powąchać, czego można wysłuchać lub dotknąć.

Kończąc edukację na poziomie przedszkolnym w ramach oddziaływań preorientacji zawodowej, dziecko potrafi:

  1. Wymienić imiona i nazwiska osób bliskich, wie gdzie pracują, czym się zajmują.

  2. Zna nazwę miejscowości, w której mieszka, zna ważniejsze instytucje i orientuje się w rolach społecznych pełnionych przez ważne osoby np. policjant, strażak itp.

Formy pracy:

– praca z całą grupą, w małych grupach, indywidualna.

Metody pracy:

– obserwacja ludzi pracujących,

– wycieczki do różnych zakładów pracy,

– wycieczki po przedszkolu,

– twórczość artystyczna dzieci w formie prac plastycznych, np.rysunki, wyklejanki itp.,

– gry i zabawy tematyczne dotyczące różnych zawodów,

– spotkania zawodoznawcze z przedstawicielami różnych zawodów,

– organizowanie uroczystości z okazji Dnia Górnika, Dnia Edukacji Narodowej.

– czytanie książek i czasopism związanych z praca zawodową.

HARMONOGRAM:

  1. Wrzesień:

– Zajęcia pt. „Moje pierwsze portfolio”.

– Spotkanie z Policjantem, poznanie charakterystyki zawodu oraz zasad bezpieczeństwa.

  1. Październik:

– Spotkanie z dietetykiem, zapoznanie z jego pracą oraz zasadami zdrowego odżywiania.

– Poznanie pracy Nauczyciela.

  1. Listopad:

– Zapoznanie z zawodem Kucharza – zwiedzanie przedszkolnej kuchni, zapoznanie z przepisami, książkami kucharskimi. Przygotowanie określonej potrawy według podanej receptury.

– Zapoznanie z zawodem Stolarza, wykonanie karmnika dla ptaków.

  1. Grudzień:

– Spotkanie z Górnikiem, poznanie zawodu.

– Wycieczka na Kopalnię Węgla Kamiennego „Bogdanka”.

  1. Styczeń:

– Wycieczka do Gminnego Ośrodka Zdrowia w Puchaczowie oraz Apteki.

– Zapoznanie z zawodem Pielęgniarki i Aptekarza.

  1. Luty:

– Wycieczka na pocztę, zapoznanie z pracą Listonosza.

  1. Marzec:

– Spotkanie ze Stomatologiem, poznanie specyfiki zawodu oraz zasad higieny jamy ustnej.

– Wyjście do szkolnego gabinetu stomatologicznego.

  1. Kwiecień:

– Zapoznanie z zawodem Piekarza.

– Wycieczka do miejscowej piekarni.

  1. Maj:

– Wyjście do Gminnej Biblioteki, zapoznanie z zawodem Bibliotekarza.

– Spotkanie ze Strażakiem.

– Wycieczka do Remizy Strażackiej.

– Teatrzyk kukiełkowy pt. „Jak Wojtek został strażakiem”.

  1. Czerwiec:

– Przypomnienie zawodów poznanych w ciągu roku przedszkolnego.

– Gra „Zgadnij kto to?” – dzieci odgadują zagadki opisujące poznane zawody.

– „Jaki to zawód – Kalambury” – chętne dzieci pokazują zawód, który wykonują, pozostała część grupy zgaduje o jakiej profesji mowa.

– „Kim będę, gdy dorosnę?” – wystawa prac plastycznych wykonanych przez dzieci.

W ciągu całego roku przedszkolnego:

– Oglądanie cyklu filmów o zawodach pt. „Kulisy, czyli Błękitek poznaje zawody”. (http://www.abc.tvp.pl/19256593/kulisy-czyli-blekitek-poznajemy-zawody), który składa się z dwudziestu trzech odcinków opisujących poszczególne zawody: Muzyk, Baśniopisarz, Laryngolog, Pilot, Strzelectwo, Lekarz pogotowia, Kolejarz, Aktor lalkarz, Historyk, Short track, Konstruktor, Okulista, Lotnik, Dyrygent, Pszczelarz, Charakteryzatorka, Ogrodnik, Stomatolog, Weterynarz, Dziennikarka, Strażak, Policjant, Mateorolog. Wychowawca grupy decyduje o kolejności i czasie transmisji filmów w ciągu roku.

– Tworzenie kącików zainteresowań. (plastyczny, malarski, fryzjerski, kosmetyczny, medyczny, majsterkowicza itp.).

Wiem, kto pracuje w przedszkolu (Sekretarka, Woźna, Konserwator, Kierowca Autobusu, Kucharka, Księgowa, Intendent, Dyrektor, Nauczyciel, Pomoc Nauczyciela). Zapoznanie z profesjami pracowników przedszkola, oglądanie ich miejsc pracy.

VII. EWALUACJA PROGRAMU

Rolą ewaluacji programu jest analiza jego skuteczności, tzn. określenie, w jakim stopniu realizacja tego programu przyczynia się do osiągania założonych w nim celów. Ewaluacja prowadzona jest w sposób ciągły poprzez okresowe spotkania osób realizujących program preorientacji zawodowej w przedszkolu, które posłużą omówieniu skuteczności podejmowanych działań.

Proponujemy zastosowanie do ewaluacji technik:

  • pytania ewaluacyjne do dzieci (dotyczące zrozumienia przekazywanych treści, potrzeby kontynuowania/poszerzenia tematu, atrakcyjności zajęć);

  • autorefleksję i samoocenę uczestników (swobodne wypowiedzi na zakończenie zajęć z wykorzystaniem głównie skojarzeń i myślenia analogicznego);

  • analizę prac dzieci, wykonanych w ramach działań z zakresu preorientacji zawodowej.

  • analizę dokumentacji : dzienniki – tematy zajęć, rozkłady materiałów.

VIII. SCENARIUSZE

Scenariusz nr 1

„Moje pierwsze portfolio”

Cele ogólne:

  • określenie swoich mocnych stron;

  • wzmocnienie wiary we własne możliwości;

  • określenie swoich zainteresowań.

Cele operacyjne:

Dziecko:

  • potrafi wymienić swoje mocne strony;

  • zna swoją wartość;

  • określa swoje zainteresowania;

  • w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać skutki swoich zachowań;

  • w zrozumiały sposób mówi o swoich potrzebach i decyzjach.

Metody:

  • praktycznego działania;

  • słowne;

  • oglądowe.

Formy:

  • zbiorowa;

  • grupowa;

  • indywidualna.

Środki dydaktyczne:

  • teczki z kartonu, kolorowe gazety i czasopisma, nożyczki, klej, kredki;

  • maskotka lub piłeczka;

  • klocki.

Przebieg:

  1. Co lubię robić? – zabawa w kręgu z piłeczką lub maskotką – (wybieramy ulubioną maskotkę dzieci). Dzieci podają sobie maskotkę w kręgu, mówiąc: Jestem Ola, lubię (robić), następnie przekazują maskotkę kolejnej osobie. Rundkę powtarzamy, zmieniając zdanie na: A najlepiej potrafię… (rysować, wycinać…).

  2. Zabawy ruchowe:
    Ćwiczenia porządkowe.
    Marsz po obwodzie koła i pobranie z kosza po jednym klocku.
    Zabawa ożywiająca „Jadą wywrotki.”
    Bieg po sali w różnych kierunkach z jednoczesnym trzymaniem klocka w wyprostowanych i wyciągniętych przed siebie rękach.
    Ćwiczenia wieloznaczne „Na budowie”
    Dzieci stoją w lekkim rozkroku, trzymając w rękach klocek. Nauczyciel liczy do czterech, a dzieci rytmicznie wykonują ćwiczenie. Na 1-schylają się i kładą klocek na podłodze, na2- prostują się, na 3- ponownie się schylają i podnoszą klocek, na 4- prostują się.
    Zabawa na czworakach „Pracowici jak mrówki.”
    Każde dziecko ustawia się ze swoim klockiem w jednym końcu Sali i kładzie klocek na podłodze przed sobą. Idąc na czworakach, dzieci popychają klocek raz jedną, a raz drugą ręką.
    Ćwiczenia oddechowe „Zasłużony odpoczynek.”
    Dzieci w sadzie skrzyżnym wykonują wdechy i wydechy połączone z podnoszeniem i opuszczeniem rąk.
    Marsz po obwodzie koła, odłożenie klocka do kosza.

  1. Co potrafię robić dobrze? – moje portfolio. Dzieci mogą rysować, wycinać elementy z kolorowych czasopism i stworzyć fragment kolażu o sobie – obrazują najbardziej lubiane czynności, wskazują na te, które dobrze wykonują. W grupach młodszych dzieci nauczyciel może dla ułatwienia pracy przygotować gotowe rysunki/naklejki prezentujące wybrane czynności – dzieci wybierają z różnorodnych opcji przygotowanych przez nauczyciela i tworzą własną pracę.

    Opcjonalnie: dzieci mogą przygotować wspólną pracę plastyczną Co potrafimy robić dobrze?

    Po zakończeniu pracy następuje prezentacja prezentacja kolaży.

  2. Rozmowa z dziećmi na temat „Kim chciałbym zostać?”. Nauczyciel pyta dzieci, co to jest praca, co oznacza pracowanie. Następnie zachęca do wypowiadania się na temat tego, jaki zawód chciałyby wykonywać, gdy będą dorosłe. Nauczyciel tak kieruje rozmową, aby dzieci podały przyczynę, dla których chcą ten zawód wykonywać.

  3. Masażyk „Co robią różni ludzie?” – zabawa ilustracyjna w parach lub w pociągu. Dzieci zwrócone do siebie plecami wykonują na kolegi/”sąsiada” plecach różne ruchy odpowiednio do treści wierszyka. Stolarz młotkiem stuka (stukanie jedną lub dwiema rękami zaciśniętymi w pięść) Lekarz w plecy puka (delikatne pukanie palcami) Kucharz w garnku miesza (koliste ruchy płaską dłonią lub pięścią) Praczka pranie wiesza (delikatne szczypanie) Rolnik grabi siano („grabienie” palcami obu rąk w góry na dół) Muzyk gra co rano (naśladowanie ruchów pianisty) I ja też pracuję (wskazywanie na siebie) Obrazek maluję (dowolne kreślenie palcami na plecach partnera)

  4. Podziękowanie za wspólną zabawę.

Scenariusz nr 2

Jak Wojtek został strażakiem-teatrzyk kukiełkowy.

(Czesław Janczarski) wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1967

Rekwizyty: postaci kukiełek, traktor, młotek, kombajn, wóz strażacki, odgłosy burzy, przyrody, sygnał gongu, syreny strażackiej, numer alarmowy, sylwety drzew.

Cele:

  • Wdrażanie do poddawania się oddziaływaniu sztuki jako widz i słuchacz;
  • Uświadamianie niebezpieczeństw;
  • Rozwijanie preorientacji zawodowej – strażak;
  • Wpajanie norm i wartości;
  • Utrwalenie numeru alarmowego;
  • Wyjaśnienie sygnałów umownych, sygnalizujących pożar;

Narrator –

Lasem, łąką, polem

Biegną kręte dróżki.

Zawiodą nas one

do wsi Kozie Różki.

Ta wioska od dawna

w okolicy słynie

ze straży pożarnej

najdzielniejszej w gminie.

(…)

Bije dzwon na alarm.

Już śpieszą strażacy –

czasem w nocy – ze snu

czasem w dzień – od pracy.

(…)

Na pomoc! Na pomoc –

ile sił w motorze! Kto

lepiej niż strażak w

nieszczęściu pomoże?

Nasza straż jest pierwsza

choćby szmat był drogi.

Pryska woda z węża,

syczy żar i ogień.

Gaśnie groźny pożar, dym

ku ziemi gnie się. To straż

z Kozich Rożków ludziom

pomoc niesie!

(…)

Hej, strażacy ochotnicy,

znani w całej okolicy!

Oto mały Wojtek marzy,

żeby z wami służyć w straży:

Wojtek;

– Chciałbym gasić z wami ogień,

nieść ratunek, nie znać trwogi…

Narrator;

Myśli o tym w dzień, a nocą

śni o hełmach, co się złocą.

Poradzili więc Wojtkowi weseli strażacy,

żeby poszedł do kowala.

Kowal Bonifacy

jest tu komendantem

strażackiej drużyny.

Serce złote, dusza szczera,

chociaż groźny z miny…

Kowal wąsa kręci:

Kowal Bonifacy;

– Cenię twoje chęci! –

Narrator;

Palec wzniósł do góry,

patrzy na chłopaka:

Kowal Bonifacy –komendant;

– Jeszcześ mi za mały,

smyku, na strażaka. (…)

Narrator;

Wraca Wojtek do domu.

Idzie dróżką

znajomą.

Nic go teraz

nie cieszy,

nawet książka

i zeszyt.

Las nie nęci go,

rzeka.

Od zabawy

ucieka.

(…)

Jasny księżyc

lśni z dala,

srebro w szybach

zapala

i blask rzuca

na ścianie.

Usnął Wojtek

nad ranem.

Już minęła nocka

krótka. Niebo jest

jak niezabudka

modre.

(…)

(Sceneria domu z ogródkiem)

Słychać terkot

trzech żniwiarek.

Traktor warczy za

zakrętem. Żniwa,

żniwa rozpoczęte!

Poszli w pole starsi, młodzież.

Wojtek został sam w zagrodzie.

(…)

(odgłosy burzy i uderzenia pioruna)

Wtem – zagrzmiało niedaleko. Okolicą

echo dudni.

Będzie burza

przed południem! (…)

Siedzi Wojtek w oknie,

patrzy, jak świat moknie.

Wtem: huk!

Czy to świat się wali?

Pożar! Pożar!

Dom się pali!

Echo grzmotem odpowiada.

Piorun trafił w dom sąsiada!…

Już ogień na strzechę

wdziera się zdradziecko.

Naraz słyszy Wojtek:

w izbie płacze dziecko.

To w płonącym domu,

w łóżeczku z wikliny

obudził się Henio,

sąsiadowy synek.

Ani jednej chwili

nie ma do stracenia!

Brzdęk! Wybita szyba.

Wyniósł Wojtek Henia.

Trzeszczą suche belki,

pułap w izbie płonie.

Teraz – do remizy!

Wojtek jest przy dzwonie! (odgłosy dzwonu lub syreny strażackiej)

Bim-bam! Na ratunek!

Bije dzwon na alarm.

Żniwiarze głos dzwonu

usłyszeli z dala.

Już biegną strażacy.

Przerwana robota.

Samochód z remizy

wyskoczył przez wrota.

I warczy i pędzi, aż pył

bije w oczy. A Wojtek

wciąż dzwoni: Ratunku!

Pomocy!

Pożar ugaszony.

Dzielni są strażacy!

Komendant Bonifacy;

– Kto dzwonił na alarm?

– pyta Bonifacy.

I pytają ludzie:

– Kto małego Henia

wyniósł w czasie burzy

z dymu i płomienia?

– To Wojtek! To Wojtek!

– ktoś nagle zawołał.

Otoczyli ludzie

Wojtusia dokoła.

Ściskają mu ręce,

wołają:

– Niech żyje!!!

Serduszko Wojtusia

radośnie dziś bije…

Ujrzał Wojtek z dala

sam komendant straży.

Podchodzi do chłopca

z uśmiechem na twarzy.

(…)

Wraca Wojtek do domu.

Idzie dróżką znajomą.

Jest wesoły, szczęśliwy:

– Strażak ze mnie prawdziwy! (…) 

IX. LITERATURA

  • Grzeszkiewicz B. (red.), Preorientacja zawodowa dzieci w wieku przedszkolnym, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2004.

  • doradztwo.ore.edu.pl/programy-i-wsdz/

  • www.przedszkola.edu.pl/preorientacja-zawodowa-dziecka-w-wieku-przedszkolnym.html.

  • pedagogika.pracemgr.com.pl/zabawa-waznym-elementem-preorientacji-zawodowej

  • Kargulowa A ., Rachalska W, Projekt systemu orientacji zawodowej w szkole dziesięcioletniej. W: Orientacja i poradnictwo zawodowe w szkole podstawowej. Red: W. Rachalska, Warszawa 1987

  • Maćkowiak A., Kim zostanę, gdy dorosnę? Piosenki o zawodach, Wydawnictwo Harmonia, Gdansk 2016.

  • „Przedszkole. Miesięcznik dyrektora”, listopad 2018, s. 8-15.